Mediumi serb zbulon një sekret të Millosheviqit para se të dërgohej në Hagë

Sllobodan Millosheviq e mbajti Milanit Milutinoviq disa muaj pas bombardimeve në vitin 1999 në një lloj burgimi shtëpiak. Me sa duket, Presidenti i Republikës u dënua me “masa të intensifikuara mbikëqyrëse”, siç e quajti Shërbimi, për shkak të gatishmërisë për të bashkëpunuar me Tribunalin e Hagës.
Milani Milutinoviq ishte i autorizuar si një mbretëreshë britanike. Ai nuk mund të formulojë një qeveri apo të shpërbëjë parlamentin… Siç tha dikur kryetari i parë i Austrisë, e vetmja gjë që mund të bënte ishte martesa.

Ka indikacione serioze se Milan Milutinoviq është në një lloj burgimi dhe izolimi në shtëpi, se ai është nën kontroll të vazhdueshëm të familjes në pushtet dhe se edhe jeta e tij është në rrezik, në vitin 1999.

Miqësia me Sllobodan Millosheviq që nga ditët e studimit e ndoqi atë deri në fund të karrierës së tij politike, i cili përfundoi me largimin e tij në gjykatën e Hagës. Në vitet e shtatëdhjetë, si Ministër i Arsimit dhe Shkencës, ai mori pjesë në grupin prej tetë profesorësh të shquar nga Fakulteti i Filozofisë në Beograd, pasi Millosheviqi erdhi në pushtet, u bë ambasador në Ministrinë e Punëve të Jashtme të Jugosllavisë dhe kreu i Drejtorisë së Shtypit, Kulturës dhe Informacionit.

Që në fillim të shtatorit 1989, ai u bë ambasadori i RSFJ-së në Athinë për t’u emëruar si kreu i diplomacisë së RFJ-së në gusht të vitit 1995. Në këtë cilësi, Milutinoviq ishte anëtar i delegacionit të Millosheviqit në Dayton, ku u nënshkrua një marrëveshje paqeje.

Kjo seri u vazhdua më vonë, kur në dhjetor 1997, si kandidat i SPS, ai u zgjodh si President i Serbisë. Në të njëjtin funksion, ai qëndroi deri në 2002. Nga froni përfundoi direkt në Hagë. Edhe pse, sipas dëshmisë së bashkëkohësit dhe shkrimit të mediave me ndikim, ai u përpoq ta shmangte këtë në të gjitha mënyrat, raportoi “Kurir”.

Pikërisht për këtë arsye ai ra në një luftë të ftohtë me personin më me ndikim të asaj kohe në Serbi. Në atë kohë, në vend të Presidentit Milutinoviq, disa gjeneralë ushtarakë serbë u quajtën “komandanti suprem”.

Në një kohë kur Serbia udhëhoqi (ose paralajmëroi) luftën me aleancën më të fortë ushtarake, Milutinoviq drejtoi luftën me Millosheviqin i cili e mbajti atë në një lloj lloj arrestimi shtëpiak.

E gjitha filloi gjatë bombardimeve në vitin 1999, kur Milutinoviqi la pozitën komanduese vetëm pesë ditë para përfundimit të agresionit. Me sa duket, Millosheviq kishte dijeni se Milutinoviq, pa dijeninë e tij, organizoi bashkëpunimin me Tribunalin e Hagës. Dhe përmes nunit të tij, përndryshe ai ishte një diplomat në Hagë. Gjithçka po ndodh në momentin kur akuzat e Hagës janë të larta, të cilat Prokurori i Hagës së shpejti do të ngrejë kundër Millosheviqit.

Aktakuza për krimet e luftës në Kosovë kundër Milutinoviq, Millosheviq, Nikola Sainoviq, Dragoljub Ojdaniq dhe Vlajko Stojiljkoviq u bënë më 24 maj 1999, por u bë publike vetëm në shtator 2000, pak para zgjedhjeve vendimtare në Serbi. Është e mundur që problemi mes dy presidentëve të jetë për shkak të faktit se Milutinoviq nuk arriti marrëveshje me amerikanët për Kosovën.

Bashkëpunimi i Millutinoviq me të huajt dhe Perëndimin është diskutuar në librin e Marti Ahtisaarit, duke deklaruar se Ahtisaari, Shreder, Shirak dhe Talbot, në vend të Millosheviqit, e donin Milutinoviqin të negociojë për ndërprerjen e bombardimeve.

Historia e arrestimit shtëpiak të Milutinoviqit përkeqësoi skenën publike. Përkatësisht, në shtator të vitit 1999, kreu i grupit të Demokracisë së Re, Zharko Jokanoviq, kërkoi publikisht formimin e një komisioni të pavarur për të përcaktuar nëse Presidenti Milutinoviq ishte i aftë të kryejë funksionin e parashikuar me Kushtetutë.

“Ka indikacione serioze se Presidenti serb Milan Milutinoviç është në një lloj arresti shtëpiak dhe izolimit, që është nën kontrollin e vazhdueshëm të familjes në pushtet dhe se jeta e tij është në rrezik”, tha me këtë rast Jokanoviq në një konferencë për shtyp.

Disi më vonë, burime të afërta me Presidencën e Serbisë i tha agjencisë Beta se Milutinoviq “rregullisht të përmbushur detyrat e tij zyrtare”. Dhe e gjithë historia u mohua publikisht nga zëdhënësi i SPS Ivica Daçiq.

Menjëherë pas kësaj, Prokuroria publike komunale në Beograd ka propozuar fillimin e një hetimi kundër Jokanoviq për të përcaktuar nëse ai ka kryer vepër penale për të përhapur lajme të rreme. Megjithatë, ky rast nuk ka marrë kurrë një epilog të gjykatës.

Dallimi në mes të dy presidentëve Millosheviq dhe Milutinoviq është se i pari ka qenë në krye të partisë më të madhe, dhe Milutinoviq nuk ka pasur mbështetje politike. Prandaj nuk qenë një figurë qendrore politike, vlerëson profesori Ratko Markoviq

Nenad Lj. Stefanoviq në një revistë javore shkruante: “Sipas socialistëve, jeta e Milutinoviq tani për tani kërcënohet seriozisht si pasojë e presionit shumë të lartë të gjakut dhe peshës së tepërt të cilat ende me kokëfortës i mbart”.

Kështu, një gazetë e respektuar britanike “The Guardian”, në shtator të vitit 1999 shkruan se ka zëra se rrethi i brendshëm i bashkëpunëtorëve të Millosheviqit është i shqetësuar për të ardhmen e tyre, si për shkak të Tribunalit të Hagës, por edhe për shkak se ata janë të vendosur në listën e zezë të Evropës.

“Bashkimi Evropian ka ndaluar hyrjen në shtetet anëtare për rreth 300 zyrtarë jugosllavë. Milutinoviç është në atë listë”. Ironikisht, fushata e tij presidenciale u zhvillua nën moton “Serbia dhe bota”, shkroi ai atëherë, “The Guardian”, duke shtuar se Milutinoviq doli në publik për disa javë.

Loading...